Rozdział 1

Jestem na zielonej łące. Pełnej kwiatów, motyli i ogromnych drzew. Czuję się tu wspaniale. O nic nie muszę się martwić.  Nagle poczułam dotknięcie na moim lewym barku. Natychmiastowo odwróciłam się i ujrzałam moich rodziców. Powiedzieli

- Nie bój się . To tylko my. Wiemy , że cierpisz, ale niedługo ci to wynagrodzimy. Poczekaj jeszcze trochę. Zamarłam. Zaczęli się oddalać, a moje kończyny jakby odmówiły posłuszeństwa. Zdołałam wykrzyczeć  - Zaczekajcie! – ale ich już nie było . Zniknęli! Powoli po moich policzkach zaczęły spływać pojedyncze łzy. Nie mogłam się opanować. Nagle mój sen coś przerwało. Jakieś dziwne odgłosy.

*dryń*, *dryń . – Głupi budzik! Niechętnie zwlokłam się z łóżka i poczłapałam do łazienki. Weszłam po prysznic  i gdy zimnie krople oblały moje ciało przebudziłam się. Ubrałam wcześniej naszykowane rzeczy , włosy spięłam w niedbały kucyk i zeszłam na śniadanie. Ciotki nie było. Może jeszcze spała, lub wyszła do pracy. Nie wiem .Może to lepiej że jej tu teraz nie ma. Zrobiłam sobie kanapki z serem, nalałam herbaty do kubka i usiadłam przy stole. Zaczęłam myśleć o dzisiejszym śnie. O tym co powiedzieli mi rodzice, że moje cierpienia się niedługo skończą. Co to miało oznaczać? Z przemyśleń wyrwał mnie głos cioci.

- O czym tak myślisz? Idź już lepiej bo się do szkoły spóźnisz ! – krzyknęła. No tak, już zaczęła się męczarnia. Ciągłe krzyki i awantury o byle co. Już mam tego dość. Założyłam tylko buty, w biegu złapałam torbę i wybiegłam z domu. Do szkoły miałam jakieś 20 minut, więc do uszu włożyłam słuchawki i zaczęłam słuchać piosenki : Stay - Rihanna . Gdy jej słucham zapominam o wszystkim. Liczy się dla mnie tylko muzyka. Nim się obejrzałam byłam już pod budynkiem szkoły. Weszłam niepewnym krokiem do szatni. Rozebrałam się i podbiegłam do szafki, aby wyjąć potrzebne książki. Równo o 8:00 wybił dzwonek na lekcję. Pierwsza była geografia. Nawet lubiłam ten przedmiot. Usiadłam w mojej  ławce czyli na samym końcu w prawym rogu. Zawsze siedziałam sama bo kto by chciał siedzieć z taką dziewczyną jak ja? Gdy nauczycielka weszła do klasy oznajmiła nam że dziś dołączy do nas nowa uczennica – Natalia Clark . Jakoś się tym nie interesowałam bo po co? Pewnie nie polubi mnie tak jak wszyscy w tej szkole. Nagle do klasy wpadła dziewczyna, blondynka nawet ładna. Przeprosiła za spóźnienie, przedstawiła się i pani Anne pozwoliła jej wybrać miejsce, w którym chce siedzieć . Wybrała właśnie te obok mnie. Nawet się ucieszyłam bo będę mogła z kimś porozmawiać na nudnej lekcji, ale ciągle po głowie chodzi mi pytanie „ Czy ona mnie polubi”? No właśnie. W połowie lekcji dziewczyna zaczęła coś do mnie szeptać, jednak nie słuchałam jej bo moje myśli wypełniał dzisiejszy sen . Już sama nie wiem co mam o tym myśleć. Dzwonek zadzwonił i cała klasa wybiegła na korytarz niczym małpy z buszu. Ja wyszłam jako ostatnia. W oddali zauważyłam blondynkę, która jest od dziś w naszej klasie. O ile dobrze pamiętam to jest Natalia. Chciałam ją przeprosić że jej nie słuchałam. Gdy stanęłam przy swojej szafce zauważyłam że Natalia otwiera szafkę obok mnie . To był dobry moment do przeprosin. Stanęłam tuż z nią i poklepałam ją po ramieniu. Tak odwróciła się wystraszona, ale gdy zobaczyła mnie uśmiechnęła się . Trochę się zdziwiłam ale zaczęłam rozmowę:

- Hej. Jestem Weronika. Przepraszam, że nie odpowiedziałam na twoje pytania w czasie lekcji, ale zamyśliłam się.

- Okej . Nic nie szkodzi. Każdemu się zdarza. A tak zapomniałam. Ja jestem Natalia. Mam nadzieje, że zgadzasz się, abym mogła obok ciebie siedzieć?

- Jasne że tak. Brakowało mi osoby towarzyszącej na lekcjach. W końcu będę miała z kim porozmawiać bo nikt w tej szkole mnie nie lubi .

- Jak to ? Z dziwnym wyrazem twarzy zapytała Natalia. Przecież wyglądasz na miłą i koleżeńską dziewczynę. Bo taka byłam – odpowiedziałam. Ale nie chcę teraz o tym rozmawiać. Opowiem ci wszystko ale nie teraz. Wiedziałam, ze mogę jej powiedzieć o wszystkim, że mogę jej zaufać. Kolejne lekcje minęły bardzo szybko i miło w towarzystwie Natalii. Cieszę się, że ją poznałam. Gdy zadzwonił dzwonek kończący ostatnią lekcję wybiegłam z klasy i szybko powędrowałam do domu, ponieważ nie chciałam się spóźnić. Ciotka zapewne zaczęła by krzyczeć, że się na obiad spóźniłam, a to byłby koszmar. Wbiegłam do domu i od razu pobiegłam do swojego pokoju. Jakoś nagle straciłam apetyt. Położyłam się na łóżku i zatraciłam się w krainie moich marzeń. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam i spałam tak do rana. Może potrzebowałam aż tak dużo wypoczynku? Kto wie. Ale był to najpiękniejszy sen w moim życiu. Jeszcze nigdy się tak nie czułam. Opisywał on spotkanie z jakimś chłopakiem w dziwnej sytuacji. Nie wiem kto to był bo nie widziałam jego twarzy, ale polubiliśmy się, a co najważniejsze pokochaliśmy się. Może to mieli na myśli moi rodzice? Takie życie bez cierpienia. Mieć przy sobie mężczyznę, który cię kocha. To mogło być to.


____________________________________________________________________________

Jest rozdział 1 . Wiem , że to początek ale wczoraj było 50 wyświetleń bloga i ani jednego komentarza. Proooszę Was komentujcie, to bardzo pomaga i dodaje motywacji. Bo jeśli nikt nie komentuje to nie wiem czy mam po co i dla kogo pisać . Na początek taka jedna zasada:
                                   Czytasz=Komentujesz

Wera ;* xx